A Travellerspoint blog


60. ve 61. Gunler La Serena

sunny 29 °C
View 100 days/ 100 gün on ayca ozer's travel map.

Atacama Colune gecmeden once bir durak daha yapmamiz gerekiyor. Valparaiso - San Pedro de Atacama arasi otobusle 25 saat. Tercihimizi Sili'nin en eski ikinci kenti olan La Serena'dan yana yapiyoruz. Burasi Pasifik okyanusu kiyisinda, Ispanyol kolonyel izlerini tasiyan bir kent.

Otobuse binmeden once anlastigimiz airbnb bize son dakika celmesi takiyor, tek kisilik yatak oneriyor. Terminalde otelsiz kalakaliyoruz. Ozer eline Lonely Planet'i alip sokak sokak dolasiyor. Rehberdeki yerler de dolu biliyoruz, ama sora sora baska bir hostelde yer buluyor ve bir garajdan bozma odalardan birine yerlesiyoruz. Onumuzdeki iki gun Dakar Rallisi, La Serena'ya gelip, buradan finish'e, Valparaiso'ya devam edecek. Bu yuzden mi heryer dolu bilemiyoruz.

Ilk gece saskin bir halde, hala kentin merkezini olusturan eski kenti bulup, ic avlulu lokantalardan birinde, Sili mutfagi bilgimizi arttiriyoruz. Ben yerel icecek Pisco Sour'u galiba sevmeye basliyorum.

IMG_8805.jpg Ertesi sabah enerjimiz yerinde bir sekilde, rehberlerde ovulen Japon bahcesinde basliyoruz. IMG_0021.jpg Baltalimani'ndaki Japon Bahcesi'nin iki kati buyuklugunde, ortasinda buyukce bir golet var... Bolgenin faunasi, siyah boyunlu kugular burada da var. Bahceden ciktigimizda havanin ne kadar sicak oldugunun farkina variyoruz. Serin bir kose buluruz umuduyla yine eski kentte yollaniyoruz.

90_IMG_8950.jpg La Serena, 16. Yy'in sonlarinda kurulmus, neokoloniyel mimariye sahip. Her bina en fazla iki kat yuksekliginde olunca kiliseler on plana cikiyor.. Hizlica pazari dolasip ogle yemegine oturuyoruz. 90_IMG_8811.jpg

Santiago'da kesfettigim Mote'yi de bulunca serinliyoruz. 90_IMG_8407.jpg (Mote aslinda bizim hosafa cok benziyor ama cicekli bir bitkinin haslanmasiyla yapiliyor, icine bolca haslanmis bugday katilarak soguk sekilde ikram ediliyor).

Siesta zamanini gecirip once Dakar'in pesine dusmeye heves ediyoruz. IMG_8819.jpg O yone olan trafigi ve ulasim olanaksizligini gorunce istikameti plaja ceviriyoruz.

IMG_8823.jpg La Serena her ne kafar okyanus kiyisinda bir kent olsa da merkezden plaja yurumek 40 dakikamizi aliyor. Ertesi gun plaj keyfi yapmayi planladigimiz icin Pasifik'i iyice kolacan ediyoruz...kocaman ve renkli deniz analari sahile vurmus. 90_IMG_8844.jpg ama halkin derdi degil. Balik tutan veya kabuklu toplayan da var, ata binen ya da atv yapan da ... IMG_8825.jpg IMG_8904.jpg IMG_8901.jpg IMG_8862.jpg Biz Pasifik'te gunesi batirmakla yetiniyoruz. IMG_8912.jpg

Cumartesi gunu, Pasifik'e atlamadan cole gecmek yok deyip, plaj keyfinden biz de faylananiyoruz. Aksam Atacama'ya otobusumuz oldugu icin, kiyida gobek dansi calisan gruba birkac figur gosteremeden ayriliyoruz... IMG_8940.jpg

Posted by ayca ozer 03:55 Archived in Chile Tagged beach garden la mote dakar serena japon Comments (0)

Days 58-59 Valpo-Nostalgia

semi-overcast 12 °C
View 100 days/ 100 gün on ayca ozer's travel map.

Off the bus, we head down to the apartment we will be staying at. Streets are busy, people going home from a hard day's work. Sun is low but bright, as it is on long summer afternoons, or rather in winter, in these parts of the world. IMG_0016.jpg

We are in Valparaiso, a "Paradise Valley" acclaimed city of colors, history, engineering, culture, harbor and of course, parties...
It is a city, detached from the sea by a tramline and former harbor structures in decay. The sea used to be city's heart, it's giver of life, it seems, but now it is just a thing in the background, that appears on panoramas. IMG_8620.jpg
Between the sea and the famous hills is the flat bit, busy with stores, office buildings, restaurants, cafes and supermarkets.
Looking for the house number 519 on Avenida General Cruz, walking up and down, but no luck. Finally a lady comes around the corner, and says "hola!", it is obvious that we are some tourists with heavy backpacks, who seem to be lost while looking for something. She is our host, Loreta, with her daughter, Siena. Loreta says, Siena is an Italian name, it sure is, and Siena is as beautiful as an Italian.
Loreta opens the building door in front of us, we had found the place, we just did not know, as number 519 is written with a chalk on the side of the door.
Thru the front door we go in to the vestibule and start walking up the long curving stairs that resemble an entrance to a former mansion. Squeaky wood stairs lead to a hallway upstairs, 10 double doors lead to various rooms from the hallway with old school fish scale wood floor pattern.
Valparaiso is located on a geography made of hills and valleys... The hills that overlook the sea, the port and the flat bit are accessible by historic ascensores that rattle up and down non stop all day, hauling people from the lower part of the city to the hills. And once on the hills, it is a different world. Sky is nearer, sun does not seem so low anymore, and the view, must have been a delight, back in the last century.
Our bedroom, third one in the 20 meter long hallway, has only got a double bed and a bench in it, and ceilings of roughly 4 and a half meters. Sun light pierces thru the shutters; as you open the shutters, the room is filled with sunlight.
IMG_0011.jpg Cracked windows taped to hold together, provide views to the run down but busy park across the street. Cracked stucco on the walls reveal bricks.
Same kind of decay has hit the city when the Panama Chanel was built in 1914. Since then, Valparaiso has lost its role in the world commerce and gradually started loose its commercial importance but never its' bohemian popularity...
Corner room is the painting studio, where Francisco is busy putting the finishing touches to his renditions of Valparaiso. Demolished buildings and other local landmarks are painted in Daliesque ways with the intention of rendering them immortal, these paintings will be featured in a movie we are told.
Francisco and his paintings represent a century of Valparaiso when it shone like a diamond ... Now its' residents are stuck in nostalgia of the heydays. IMG_4352.jpg

The rest of the rooms are living quarters of our host couple, office, bedrooms, shared shower and kitchen.
As the central hills are mostly gentrified by students and bohemians, parties are part of the daily life, and they go on until the wee hours, pretty much every night.

Downstairs from our room is The Extreme Nightclub, that will provide the hard rock and 80's anthem lullabies for us tourists to fall asleep at night. IMG_0015.jpg

Boutique hotels and design stores are abundant on the colorful gentrified hills and on roads that lead to the hills. IMG_4350.jpg On one of these roads, Cerveceria Altamira is housed in the former oldest brewery building in the country. They probably serve one of the most sophisticated beers you can find on this continent. IMG_0019.jpg

Valparaiso, or Valpo, as locals call it, is nostalgia itself, written all over it. Apart from its cute hilly neighborhoods, all that is left of its heyday is decay, pollution and poverty. IMG_4351.jpg Its tired soul is still there, but it might never be resurrected...

Posted by ayca ozer 06:28 Archived in Chile Tagged cerveza hills valparaiso nostalgia artesanal gentrification Comments (1)

Days 54-57 Bellas Artes & Santiago

sunny 25 °C
View 100 days/ 100 gün on ayca ozer's travel map.

Across the street, on the terrace of the airy loft, the director and the director of photography are walking thru the last details of the shots as the crew set up the props. A pretty girl in a dark blue mini dress is leaning against the handrail, pulling on the matching blue balloons' string trying to get in the zone. Sunset is near, there is only one shot, she will have to pull it off or else...
Next door, a young sporty type is doing his daily cross fit in the kitchen as his plump Golden Retriever is watching from the balcony crib, wondering why in the world is he practicing in the kitchen instead of the Park Forestal down the street? Many of his jock buddies doing burpees there and canine friends are out there getting busy sniffing a wide spectrum of mysterious smells.
2 floors below, the young writer is going thru a writer's block, she has not sat down at the desk for over a week now. She has been procrastinating, watering the flowers, dusting the floors, trying on her new summery dresses and so on. She even went on a long weekend over to Valparaiso, but no luck, her grandfather's typewriter on the desk is collecting smog dust and the empty piece of old fashioned yellowish letter paper is all wrinkled up, because she left the window ajar while gone.
A prospective tenant couple are looking up and down the street, taking pictures out the adjacent window. They would have bought the apartment right away, it had had at least a small balcony. They are hesitant because this building neither has "enough" character nor balconies, unlike the other mid century buildings do on Monjitas Street.
Busses zoom thru Monjitas, hoping to catch the green light at the end of the block, but it is the rush hour, peds heading down to nearby chic Lastarria street for happy hour drinks, keep pressing the green light button, interrupting traffic.
Other peds in the know, get on the bus at the lights in front of the freestanding "never open at the right time kiosk". It's clerk is the owner, thus he does not really concern himself with other people's schedules, his siesta time is whenever it is his time. He is on his way to Bella Vista across the river, for his usual evening fix now.
Gyro guys nextdoor are in the store day and night, except before lunch time of course. They watch Palestino football matches there, a local club founded by Palestinian immigrants back in the days. They even have small parties late at night in the store when they roll the gate down and keeping the door open to expose the private party to the street.
Adjacent bottelleria does the same, rolls the gate down, keeps the door open after about 21:00 to sell liquor, beer and tobacco until the wee hours, for private parties elsewhere.
During the day Bellas Artes Museum down the street is open, but is under renovation, thus only shows a small selection of temporary exhibits. A room full of blue dogs by Antonio Becerro are portrayed busy doing their own thing, just like the real ones on the street are busy minding their own business, in the most "dogged" country of the world, Chile.
Siamiese twin of Bellas Artes Museum, MAC, is the host to visual illusion via architectural interventions by Georges Rousse, taking over the main hall with a somewhat deconstructivist structural concoction, where you have to find the vantage point to spot the star in the opus.
Across the River Mapocho at Santa Maria Clinic emergency ward #34, Ayca got diagnosed with acute laryngitis, doctor prescribed granizado pina (pineapple juice ice drink) and antibiotics, and this provided some relief for us.
Prior to the doctor's call, we were mostly immobilized due to her sickness, and basically had to spend about half of our time in Santiago at our AirBnB apartment, temporary "home" on Monjitas Street in Bellas Artes neighborhood. We made short daily excursions out in to the city to discover the sights, but for the rest of the time, Monjitas apartment balcony was the "mirador" (belvedere) to watch and appreciate the everyday life in this city.
And spending mandatory time at "home", after being on the road for so long, initiated what might be the initial symptoms of homesickness...

Posted by ayca ozer 14:29 Archived in Chile Tagged home dog dogs santiago bellas artes vista doctor clinic bella homesickness rousse lastarria becerro laryngites monjitas Comments (0)

51 ve 52. Gunler Santiago de Chile

sunny 31 °C
View 100 days/ 100 gün on ayca ozer's travel map.


Guney Amerika seyahati fikri ilk ciktigindan beri iki ulkeyi iple cekiyordum. Inka Medeniyetinin odagi Peru ( malum cocuk dusleri.herhalde Gunesin Cocugu Estaban cizgi filmi etkisi) ve ince uzun Sili /Santiago.
Santiago'nun yeri ask kaynakli. Baslangici Pablo Neruda siirleri. Ilk genclik TUYAP kitap fuari.. O yillarda insan ne kitap sececegini bilmiyor, narsist ipuclarina yoneliyor. Icinde ay veya balik gecen herseyde kendini ariyor. Neruda'nin aylari kadar sicak gunesi, Sili'nin ucsuz bucaksiz colleri, dik yamaclardan deniz ve kent manzaralarini duslemem hep bu sayede...
O yuzden, Santiago'nun kacinilmaz duraklarindan biri pablo Neruda'nin evi La Chascona oldu. Ev, bircok tepeden ve vadiden olusan bir cografya hakim Santiago'nun Santa Lucia Tepesinin yamacinda. fenikulerle cikilan, 90_IMG_8409.jpg bir nevi haci( adak) mertebesi olan Bu tepenin zirvesinde yer alan Meryem Heykeli ihtisamiyla Rio'daki Isa ile yarisamasa da cok masum ve guzel...
Neruda'ya geri donersek, bu evi peyderpey, gizli aski Matilde( aka Medusa) ile kacamaklari icin yaptirmis. Sonra ortak yasam alanlari olmus. Evde bir butunluk yok. Her guzel koseye bir oda kondurulmus..bahce evin koridoru gibi islev goruyor. Burada da ic mekan fotografi yasak, mevcut olanlar evin kalbi olan bahceden. Neruda'nin evinde turlu turlu obje var, bir koleksiyoner oldugu kesin. Cok sevdigi dil Fransizca yazilmis eserleri okumak icin yaptigi odanin yani sira aksam ickisine ugrayan dostlari icin bir bar da var. IMG_8363.jpg Ayrica deniz kabuklari, etnik detaylar ve tutkun oldugu dunya seyahatlerinden topladigi bardak, canak comlek ve bolca donemin imzasi Fosetti mobilyalar...
Matilde, Neruda'nin olumunden sonra bu mekani korumak icin cok ugrasiyor. 1973 darbesinin hemen ardindan olen Neruda'in cenazesi, baski altindaki gunlerin ilk toplu siyasi tepkisine donusuyor. Ev defalarca basiliyor, araniyor ve zarar gorunuyor. Neruda'nin vasiyet ettigi Isla Negra'ya gomulmesi ve evlerinin muzelesip dolasima acilmasi 1990'larda yeni demokratik rejimle oluyor...

Santiago'nun bende iz birakan diger ani da bir ask hikayesi. LSE'de ogrenciyken sinif arkadasim Amerikali Justine ile Sili'li Antonio'nun tanisma hikayesi. Ez cumle Justine yillar once Santiago'da evinde bir partide bulundugu bu adamla Londra'da tanisiyor. Ask evlilige donusuyor. Ve biz onlarin izini 12 yil sonra buluyoruz. Bizi gecici evlerinde misafir ediyorlar.
Gecen yillar hicbirsey degistirmemis gibi, onlarda iki cocuk, bende Ozer var ;)) Sili'nin bu sefer daha nezih tepelerinden birinin eteklerindeyiz. IMG_8399.jpg Bolgenin adi Provediencia. Kaldiklari villa, ulkenin sayili mimarlik okullarinda hoca bir mimarin eseri.
Masada, 2000'lerin sehircilik gurulari Sennet, Sassen, Soja uclusunden ders almis birbirine hasret ve cenesi dusuk bizler, Ozer'i de kiskirtiyoruz. Sanki aradan hic yillar gecmemis gibi, sabah ikiye kadar Sili ve Turk kentlesmesinin benzerlikleri ve acmazlarini konus- tartis bitiremiyoruz. ( fotograflar, MAC Santiago'daki Venedik Mimarlik Bienalinde sergilenen Sili Pavyonu sergisinden ) IMG_9402.jpg
Imdadimiza Justine'in Santiago'ya yerlestiginden beri cektigi fotograflarindan yaptigi kitap yetisiyor da, yedigimiz el yapimi ceviche'nin tadi agzimizda kaliyor.

Bir dahaki sefere, vaktiyle tanistiklari ve suan restore ettikleri yeni yuvalarinda bulusmak uzere sozlesip, vedalasiyoruz.

Posted by ayca ozer 18:15 Archived in Chile Tagged love santiago neruda pablo urbanism Comments (0)

Santiago Bellek ve Insan Haklari Muzesi

sunny 30 °C
View 100 days/ 100 gün on ayca ozer's travel map.

O gun,
19 Ocak 2007'de Hrant Dink olduruldugunde Istanbul'da degildim. Hollanda is gezisini uzatip tatile cevirmistik, elim haberi bizden once donen Asli'dan aldim. Hrant Dink'i biliyordum ama yureginin guvercin tedirginliginden haberdar degildim. [hayatimin donum noktalarindan biri olarak gordugum bu tarihten sonra gozumde bir perde daha aralandi. Okumaya, arastirmaya ama sanirim en onemlisi duymaya ( dinlemeyi ogrenmeye) basladim.]
Istanbul'a dondugumuz vicdanlarinin sesini duyan binler ilk defa biraraya geldi ve Hrant Dink'in cenazesinin ardindan gittik. Caddeler sessiz bir ofkeyle doluydu, vaktinde yetisememenin izdirabiyla gectik Halic'i. Kiliseye varildiginda Turkiyeli Ermenilerin matemine -ancak- ortak olundu.

O gunden beri, her 19 Ocak'ta vicdanimin sesine kulak vererek Agos'un onune gittim. Her seferinde sadece kendimi goturdum, kimseyle sozlesmeden orada yolumu, yuzleri, yurekleri ve Dink ailesinin sozlerini bulacagimi bildigimden. Yedi yil boyunca ama eksik ama fazla, her seferinde daha fazla gec kalmamak icin adalet taleplerimizle, bazen isyankar bir ofke bazen aci icinde durmaya devam ettik.

Gecen yil Agos'un onunde beklerken ( suan sebebini net hatirlamiyorum) bir daha boyle olmamali hissi hakim olmustu... Ama sonra, iyiki Gezi oldu! Benzer duygudaslik ve kendilegindenlik yakalandi. Ustelik bu sefer gec kalinmamisti! Festival gibi, coskulu...Kurtarilan bir park, ekilen bircok umit ve kenetlenen bir topluluk var. O yuzden, eger bugun orada olabilseydik- bu sefer Ozer'le bulusarak- yine giderdim. Ustune ustluk bu sefer sokaklari daha da severek, aidiyet hissederek!

Hrant Dink'in katledilisinden 7 yil sonra ilk defa Agos'un onunde degilim. Uzaklarda Sili'deyim.
Santiago'daki Bellek ve Insan Haklari Muzesi'ni gezdikten sonra kafamda bircok soru birikmis, donup duruyorlar: Bugun yedinci kez oradayiz. Peki bu daha baslangic mi? Baslangiclar nasil oluyor? Once nerden baslamak gerek?
Ebeveynleri "Sili'ye ozgurluk!" diye haykirmis bir neslin cocuklari olarak tarih bilgisi heryerde. Muzenin icerigi cok net 1973'de baslayan 1990'da son bulan diktatorluk rejimi sureci yasananlar BIR DAHA ASLA YASANMASIN diye belgelemek, arsivlemek ve sergilenek. Kisacasi YUZLEMEK ve YUZLESTIRMEK!
2010'da artik unutmamak ve ortak bellegin insaasina devam etmek uzere acilan bu muzenin gerisinde ciddi bir caba ve birikim var. 17 yillik diktatorluk zulumunde kaybolanlarin, iskence gorenlerin yakinlarinin israrci adalet talepleri, surgune gonderilen Sili'lerin dunya capinda duyurduklari ses ve ortaya koyduklari baski, halkin dinmeyen acilarini ilk belgeleyenler olarak din calisanlari. kayiplarin dokumunu cikaran ...

Kurbanlarin akrabalarinin terk edilmislik ve kafa karisikligi psikolojisinden arinip organize olmalari, bitmek tukenmek bilmeyen gosteriler, ulke capinda eylemler, kayiplarinin pesinde anneler, sembolik davalar, korsan gazeteler...

Ilk sonuclar, 1990'da Diktatorlugun bir referandumla sona ermesinin hemen ardindan kurulan birinci Gercek ve Yuzlesme Komisyonu sayesinde alindi. Komisyon sadece olum ( kayipla) son bulan 3000 uzerinde vaka inceleyip desifre etti. Suclularin aciklanmasi, yuzlesme ve tazminatlara yonelik taleplerini iletti. Siyasi suclamalar ve Iskence odakli ikinci Komisyon ise 2003 -2004 calismalarini tamamlayarak Sili'nin yaralarini sarma yolunda onemli bir role sahip. En son 2010'da acilan bu muze, ulke genelindeki bircok anit Unutmamak-Unutturmamak icin var. Anlatmak icin var!
Muzenin bahcesinde de gecici bir sergi var. Guney Amerika'daki yuzlesme cabalarini gosteriyor. Birbiri ardina ulkelerin ilk uc adimina bakiyorum. Ya bir halk ayaklanmasi, ya bir protesto ya da din insanlarinin yuzlesmeye davet etmesi uzerine hep baslamislar. Belli ki bir kez acilan pandoranin kutusunun hep arkasi geliyor.. Cok degil bundan 20 yil once askeri darbe ve diktatorluk rejimi ortagi ulkeler simdi 2000'lerde yuzlesme tarihini paylasiyorlar...
Bahcenin col sukunetinde zihnimle kalbim kavga ederken, sormadan edemiyorum... Hrant Dink'in cenazesinde yuruyusumuz bizim yuzlesmemizin ilk adimi olabilir miydi?!?
Not.Fotograf cekmenin ( iyi ki) yasak oldugu muzeyi, okuyarak -dinleyerek-gorerek gezdik. Bunca gun her gittigimiz yeri Ozer'le beraber dolanirken, ilk defa bu muzede birbirimizden ayrilarak dolastik. Uc saat boyunca -bence ancak - bireyin kendiyle basbasa yasayabilecegi bu deneyimi yasadik. Sonra da uzunca bir sure konusamadik... O yuzden yazinin dili-belki de ilk kez 1. Tekil sahis.
Not 2: Turkiye'deki yuzlesme caba ve girisimleri icin bkz. Gecen yil Depo'daki Bir daha asla! Gecmisle Yuzlesme Sergisi; Zorla Kayip Haritasi ve Hakikat, Adalet, Hafiza Merkezi; Toplumsal Olaylari Arastirma ve Yuzlesme Dernegi...

Posted by ayca ozer 08:42 Archived in Chile Tagged museum santiago human rights truth memory reconciliation Comments (1)

(Entries 6 - 10 of 19) Previous « Page 1 [2] 3 4 » Next